Terwijl er zich in Libië een bloedbad voltrekt, is het kalm en rustig op de twits. Een enkele fanatiekeling retweet wat hij op Al Jazeera hoort, maar grote verontwaardiging blijft uit. Hoe anders was het bij Egypte, waar iedereen eensgezind aan elkaars lippen hing. Mijn stilteobservatie werd gedeeld. Snel wat mogelijke verklaringen:
Via Alexander Pleijter: Er komt minder naar buiten.
Er is minder om te delen: minder van die lekker snel bewegende beelden, minder foto’s, minder ooggetuigenverslagen. Hierdoor is er ook minder om bovenop te zitten, minder noodzaak om steeds te checken.
Via Mark Lauriks: De ‘winning mood’ is weg.
Bij Egypte en Tunesië was Twitter de grote winnaar, ook al tijdens de demonstraties. ‘Wij’ hadden gewonnen, dankzij onze meelevende tweets waarmee we een toeziend oog konden bieden kon de revolutie groeien. Nu er zoveel bloed wordt vergoten, is het onmogelijk in een winning mood te zijn.
Tot slot is er ook nog de cynische revolutie-overkill zoals van Binnenkantpaal.
Andere (complot)theorieën mogen in de comments.
Simpel. We hebben geen journo’s in de massa.
Libië is een veel onbekender land en ook veel onbelangrijker voor de westerse (lees: Amerikaanse) wereld. Gevolg is dat er minder journalisten zitten en er daardoor minder berichtgeving over is. Ook al wordt de halve bevolking er om zeep geholpen, het nieuws erover heeft minder impact hier en wordt niet interessant genoeg gevonden. Hoe triest ook.
Tunesië en Egypte zijn populaire badplaatsen. Libië niet.
Wat Thijs zegt. Ik vrees dat het inderdaad zo eenvoudig is.
Er zijn veel minder journalisten, waardoor ook alles
Wat er gebeurt niet te verifieren valt
When I woke up yesterday morning I was happy, listened to some nice music starting my average Sunday morning. I then went on Twitter and read one very tiny single tweet about Libya. I then still continued listening to the music. I then asked myself exactly what you are asking here. Why are they so silent? And in exactly this moment I was part of those being silent. Still listening to my music.
I then made a decision: I started following 10 accounts from Libya and since that very moment I am way more deeply in it than I was with Egypt. I hope I don’t have to stress that I am in it in all purity and candour (a propos “fanatiekeling”).
Its based on our decisions. Mine very probably comes from me being half Libyan.
Question is dus: What determines their decision not to open up and look there? (its way more silent in my Italian and German timeline by the way)
People don’t like ugly things. People love beauty. People love happy endings. They can bear a couple of wounded but then will need the chanting very soon. They want katharsis @BasPaternotte, during the Egypt liberation tweeted “I love revolutions” and this is it. We all love it. But Egypt was a Hollywood Schmonzette in comparison to the unbelievably cruel tragedy happening in Libya right now. The people being silent now will express their relief and love for the Libyan people as soon as the nightmare is over. I totally don’t judge over them, nor have I any bad feelings about them. (But I have an extremely negative feeling towards our governments and media.)
Ghadaffi is de leider. En Ghadaffi is cool.
Zie overigens dat er meer mensen over gaan twitteren nu het in Nieuwsuur is geweest. Televisie als aanjager van twitter dus.
[...] Dit blogartikel was vermeld op Twitter door Linda Duits, Linda Duits, DeJaap.nl, zandbakdejaap, Mark Lauriks en anderen. Mark Lauriks heeft gezegd: Mijn bescheiden tweetanalyse(tje) heeft het overigens tot een vermelding op deJaap geschopt: http://bit.ly/gfafXT #Libië (via @lalalalinder) [...]
[...] in dit stukje leiden niet naar schokkende beelden tenzij anders aangegeven. Naar aanleiding van een stukje op zandbak.dejaap.nl door Linda Duits ontspon zich in de mail van uw redactie en op Twitter een discussie. Waarom [...]